donderdag 2 maart 2017

Het bedrog genaamd oorbellen schieten - #40dagenbloggen

De blik in haar ogen op het moment dat de oorbelletjes erin gingen en ze besefte dat ik haar keihard had voorgelogen was waarschijnlijk mijn verdiende loon en ik werd er prompt ook een beetje week van in mijn knieën. Het deed namelijk wél pijn terwijl ik haar uitvoerig verzekerd had dat het maar als een klein prikje zou voelen als ze de gaatjes maken voor de oorbelletjes.

Dat onze dochter haar eerste communie zou doen was voor ons altijd redelijk vanzelfsprekend: we hebben onze kindjes allebei laten dopen, ze gaan naar een katholieke school waar de meerderheid van haar klasgenootjes nog hun communie doen en voor de eerste communie hebben wij als ouders zowat in haar plaats beslist om haar ook te laten meedoen. Tegen dat de plechtige communie aan de orde is zien we wel weer.


Een christelijke basis willen we onze kinderen in elk geval meegeven, later zijn ze vrij om te beslissen wat ze er zelf mee doen, zoiets. We zijn zelf bijvoorbeeld niet voor de kerk getrouwd, om maar te zeggen hoe (in-)consequent ons katholieke geloof is. Maar ondanks dat dit blogje verschijnt in het kader van de veertigdagentijd wil ik hier nu geen religieus betoog houden, maar het hebben over de “randanimatie” die bij de voorbereiding op zo’n eerste communie komt kijken.

Over het kleedje had ik al nachtmerries dat ik te laat zou zijn om nog iets moois te vinden, met als gevolg dat ik ook zo’n mama was die belachelijk vroeg op communiekleedjesjacht ging en gelukkig al meteen prijs had. Vandaag stond er een meisjes-shoppingdagje in Leuven op het programma om een bijpassend jasje, schoenen en accessoires te vinden.

Het jasje was ook direct in orde, superhandig dat je je dochter op eerste communie-leeftijd nog een beetje kan sturen en verzekeren dat als het eerste jasje mooi is, het dat wel zal worden. Efficiënt shoppen, for the win! De schoenen konden me nog niet helemaal overtuigen, het kan niet allemaal van de eerste keer prijs zijn, maar accessoiretjes werden al gescoord, niet in de laatste plaats oorbellen.

Blog van Sabrina : Oorbellen

Eerlijk gezegd weet ik zelf niet meer goed wanneer ik zelf juist gaatjes in mijn oren liet maken, maar in ieder geval sta ik op mijn communiefoto’s mét oorbelletjes (én mijn mond dicht wegens een “niet zo regelmatig” melktanden/grote tanden-gebit op dat moment!) Ook was ik vergeten of dat nu echt pijn doet zo gaatjes laten schieten, dat is toch pijn die je vergeet dan, in tegenstelling tot wat ze je wijsmaken over bevallingspijn, die ben ik precies niet vergeten, maar dat is een ander verhaal. Voor de zekerheid had ik dus mijn tamelijk kleinzerige dochter dan ook maar wijsgemaakt dat ze dat bijna niet zou voelen als ze de gaatjes maken in de oren.

Dat ze oorbelletjes wou was geen punt, maar die pijn dat was toch iets anders. Er ging een uitgebreide inspectie van mijn eigen oorlellen met gaatjes aan vooraf en we beslisten wijselijk om pas tegen het einde van ons winkeldagje een juwelier binnen te stappen om Anna’s oorlelletjes van belletjes te voorzien. Mogelijks was ik zenuwachtiger dan mijn dochter, ik wist namelijk wat er zou komen, maar de dames van de juwelier pakten het super aan. Anna koos resoluut voor de hartjesoorbellen en voor we het goed en wel wisten hadden de twee dames elk oor vakkundig van gaatje met oorbel voorzien. Goed dat ze dat met twee deden of ik verzeker u dat we met slechts één oorbel huiswaarts gekeerd waren.

 Anna had niet moeten wenen en mama ook niet. Al scheelde het niet veel (bij mij) toen ik dus de schrik in haar ogen zag DAT DAT DUS WEL DEGELIJK PIJN DOET! Dat je je dochter zo moet bedriegen in naam van ijdelheid, verdorie toch. Wel zo fijn dat je ze op deze leeftijd nog kan omkopen met een Paw Patrol knuffel om de pijn te verzachten. 

Of het moet zijn dat het moederschap zo’n watje van mij gemaakt heeft want dat dat toch eigenlijk geen big deal is, zo oorbelletjes. Dat kan ook. In elk geval zijn we weer een stapje dichter bij haar eerste communie en ziet mijn dochter er weer (te) groot uit met haar nieuwe oorbelletjes!

Dag twee van 40 dagen bloggen en still going strong, woohoo!

6 opmerkingen:

  1. Ik heb vrij vroeg gaatjes in mijn oren gekregen (alleszins ook voor mijn eerste communie) en dat deed pijn. Ik herinner me dat precies wel nog. Want ik wilde later graag een tweede gaatje en durfde dat niet meer...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nu je het zegt heb ik later ook nooit meer een extra gaatje/piercing gedurfd dus het heeft bij mij toch ook indruk gemaakt :-)

      Verwijderen
  2. Ik herinner me ook nog dat ik gaatjes in mijn oorlellen liet prikken. ik wilde het zelf heel graag (zat in het derde leerjaar of zo. Op het moment zelf heb ik geen kik gegeven (uit stoerheid), maar mijn beide brillenglazen waren toen wel beslagen! :D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha ja, "aandoenlijk stoer" omschrijft omschrijft Anna's reactie nog het best :-)

      Verwijderen
  3. Ik heb eigenlijk zowel op mijn 12de als op mijn 18de oorbellen laten schieten (ik had ze door omstandigheden laten toegroeien). En dat deed bij mij echt geen pijn :-). Ik kan me beide keren wel herinneren. Dat mijn oorlelletjes altijd ontsteken als er oorbellen inzitten (nu nog) dat vind ik er zelf minder aan, maar dat laten schieten zou ik zo opnieuw kunnen laten doen. Het was bij mij als kind vooral schrikken dat dat daar zo in geschoten wordt. Ook al hadden ze mij dat uitgelegd ik kon er mij weinig bij voorstellen. Je dochter is natuurlijk maar 7 of 8 dus kan me voorstellen dat het voor haar mss wel pijn deed (pijn is voor iedereen anders, dus ik wil het zeker niet minimaliseren). Maar in mijn ogen heb je haar dus zeker niet belogen :-). En als je haar zo ziet glimlachen op de foto met haar oorbelletjes zal ze het ook allemaal wel snel vergeten zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Da's vervelend als het constant ontsteekt! Het is inderdaad meer van het schrikken dan dat het echt pijn doet. De oorbellen liedfe is hier groot momenteel :-)

      Verwijderen